Ika- 30 ng Disyembre taong 1896 hinatulan ng kamatayan si Dr. Jose Rizal dahil sa kanyang labis na pagmamahal sa inang bayan. Siya'y nakipag espadahan gamit ang mga matatalim na salita na kanyang isinulat para sa mga espanyol. Gamit lamang ang plumang panulat ay nagawa niyang magreporma sa nasabing bansa.
Bilang pagbibigay pugay sa kanyang mga nagawa ay ating patuloy na ginugunita at ipinagdiriwang ang kanyang kabayanihan. Maging ako ay labis na humahanga sa kanya at sa iba pang bayani na nagbuwis ng buhay upang makalaya sa malulupit na kamay ng mga banyaga.
Ngunit, habang tumatagal ang panahon ay patuloy na ring kinakalimutan ng iba ang kanilang paghihirap. Patuloy itong nasasapawan ng iba't ibang makabagong kagamitan ngayon. Lalong lalo na ang mga kabataang tulad ko na naaadik at nakadepende sa teknolohiyang ito. Mga gadgets na akala mo'y dun na umiikot ang buong mundo. Minsa'y pa'y may nagtanong sa akin "Kaya mo bang mabuhay ng wala ang cellphone mo?" napaisip ako, kaya ko ba?. Gaya ko, mas aking binibigyang pansin ang mga bagay bagay ngayon at nagagawa ng limutin pa ang kwento ng nakaraan.
Malungkot man ang katotohang ito ngunit di pa rin mabubura sa tala ng kasaysayan ang kanilang mga sakripisyo at pagmamahal sa Perlas ng Silanganan. Ang Pilipinas.
Kaya ako bilang kabataan ng kanilang mga ipinaglaban ay patuloy na ipagmamalaki ang mga kagaya nila.Patuloy mang napapalitan ang kasaysayan ay akin pa rin itong nais balikan bilang isang mamamayan ng aking bansang sinilangan.
No comments:
Post a Comment